<?xml version="1.0" encoding="utf-8" standalone="yes"?><rss version="2.0" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"><channel><title>Udev on Practical SRE &amp; DevOps guides. Linux debugging. Lifestyle</title><link>https://andriipylypenko.cloud/tags/udev/</link><description>Recent content in Udev on Practical SRE &amp; DevOps guides. Linux debugging. Lifestyle</description><generator>Hugo</generator><language>en-us</language><lastBuildDate>Tue, 16 Jun 2026 00:00:00 +0000</lastBuildDate><atom:link href="https://andriipylypenko.cloud/tags/udev/index.xml" rel="self" type="application/rss+xml"/><item><title>Linux inside: what's /dev, /proc, /sys</title><link>https://andriipylypenko.cloud/blog/linux-virtual-filesystems/</link><pubDate>Tue, 16 Jun 2026 00:00:00 +0000</pubDate><guid>https://andriipylypenko.cloud/blog/linux-virtual-filesystems/</guid><description>Головна ідея: файл як інтерфейс до ядра В Unix є принцип — «всe є файл». І Linux доводить цей принцип до логічного максимуму: навіть сам стан ядра, апаратура і запущені процеси — представлені у вигляді файлів.
Але є нюанс: ці файли не існують на диску. Вони генеруються ядром on-the-fly, прямо в момент коли ти їх читаєш. Відкрив файл — ядро виконало функцію і повернуло результат у вигляді тексту. Записав у файл — ядро застосувало зміну.</description></item></channel></rss>